Scampi: 30 weken

Hupla weer een week in de pocket. Maar eerlijk, week 30 was geen fijne week.
Totaal geen fijne week….

  • Week 30 begon met het slechte nieuws dat mijn waarden nog nooit zo hoog hebben gestaan. De pilletjes zijn dus een week aangeslagen en hebben daarna niets meer gedaan. Minder dan niets lijkt wel, want de waarden schoten ineens door het dak. We geven het nog een week de kans (die week zit er trouwens binnen 1 uur op…. dus zodadelijk weet ik meer….) De woorden hospitalisatie vielen weer maar eens. En voor het eerst in al die weken ben ik er echt bang voor. Ontzettend bang.
  • Je oma werd trouwens via spoed in het ziekenhuis opgenomen met problemen aan haar hart. Het gaat ondertussen beter met haar, maar we wachten even af of ze geopereerd moet worden.
  • Week 30 gaf mij ook weeën. In het midden van de nacht weeën. Oefenweeën want er zat totaal geen regelmatig in. Je papa en ik sleurde ons er drie uur door met allerlei massages, geruststellende woorden en dergelijken. Maar zolang er geen regelmaat was gingen we niet naar het ziekenhuis. (Waar ik de dag daarna wel een beetje voor onder mijn voeten kreeg van de gyneacoloog, want ze hadden ze kunnen monitoren en bestuderen.)
  • Je papa is trouwens geweldig in zulke zaken. De rust en de kalmte zelve. Ongelooflijk kalm, praktische en aangenaam. Niemand die ik liever bij mijn zijde wil om te bevallen dan jou papa.
  • Ik heb trouwens ondertussen door dat je oefenweeën maar niks vind. Ze maken je razend kwaad en je begint venijnig in het rond te stampen. (Zou ik ook doen als ze mijn huis op zijn grondvesten lieten daveren! I don’t blame you, honey!)
  • Ik heb gelukkig fantastische collega’s die het begrepen dat ik de dag daarna echt niet kwam werken. Een dagje onverwacht thuis dus, samen met je oma op de bank, want we konden allebei wel wat luiertijd gebruiken.
  • De monitor op vrijdag vertelde dat alles met jou prima gaat, maar dat ik echt wel last heb van ontzettend veel harde buiken in deze periode van de zwangerschap. Harde buiken zonder enige regelmatig en ritme…. De gyneacoloog controleerde de lezingen een tweede en derde keer om zeker te zijn dat er niks mis was gegaan. Niet dus.
  • En we gaven ontzettend veel geld uit….aan een splinternieuwe wagen. Zodat jij lekker veel plek hebt voor je maxi cosi en later je kinderstoel. Ik kreeg trouwens mijn goesting en het werd de auto waar ik al twee jaar over zeurde. Maar met alles erop en eraan om je papa gelukkig te houden.
Advertenties

Scampi: 29 weken

En we zagen week 30 verschijnen…weer een weekje dichterbij bij D-Day. En eerlijk, ja ik word ontzettend zenuwachtig. Maar week 29 dus!

  • Eindelijk eens een beetje goed nieuws! De waarde in mijn bloed waren gedaald. Waardoor we niet meer in alarmfase rood zitten, maar naar oranje zijn gegaan. Drie dokters kwamen me het goede nieuws vertellen en ze waren allemaal zo ontzettend blij.
  • Je niet officiële tante Carrie deed virtueel een rondedansje met mij. Gewoon om eindelijk eens goed nieuws te vieren.
  • Wat niet wil zeggen dat het gevaar geweken is natuurlijk. Alles kan nog altijd van dag op dag omslagen. Maar toch, goed nieuws, opluchting alom.
  • Je kamer is trouwens officieel klaar! Je oma is zondag nog de stickers komen aanbrengen op de muur. (Mama en papa zijn niet zo een geweldige rechtklevers als het daarop aankomt.) Je gordijnen zijn aangekomen en hangen omhoog. Je vader en ik stonden opeens hand in hand in een afgewerkte babykamer.
  • Er is trouwens iets mis met mijn balans, wat je vader en de hond hilarisch vinden. Als ik te diep in de zetel ga liggen geraak ik dus niet meer recht. Het slaat op niks ik weet het…. Je papa is er trouwens in geslaagd om te timen hoelang ik erover deed om recht te komen toen ik strijk lag in de zetel. En een aantal keer terugviel. (For the record: hij is me uiteindelijk komen helpen hoor.)
  • Opeens kan je trouwens niet meer om die buik heen. Rond, stevig en aanwezig zullen we hem maar noemen. Mensen beginnen door te krijgen dat ik zwanger ben. Waar ze mij vorige week nog lieten sukkelen op een harde houten stoel, kreeg ik deze week ineens een makkelijk stoel want in mijn “toestand” moest ik toch niet ongemakkelijk zitten.
  • Ik draag buiten één zwangerschapsbroek trouwens nog altijd mijn gewone kleren. En neen, ik ben nog altijd geen kilo’s aangekomen.
  • Volgens mij ben je mij trouwens stiekem aan het trainen voor de nachtvoedingen. Want ik word stipt om 23 uur, 3 uur en 6 uur wakker om te gaan plassen.
  • Naar de voorbereidende cursus voor te bevallen moeten je papa en ik alvast niet gaan. Gezien we niet op natuurlijke wijze gaan bevallen en ik verplicht word om verdoving te nemen zijn pufoefeningen relaxatiemethodes opeens niet meer aan de orde. Jammer vinden we dat allebei ontzettend hard.
  • Misschien heb ik het daar nog wel het moeilijkste van al van. Dat we mijn lichaam en jij kleine uk, gaan forceren iets te doen waar je op dat moment nog niet klaar voor bent. Ik geef dat toe, daar heb ik het meeste last van.
  • En die hormonen die worden er niet beter op, ookal blijf ik het ontkennen. Je vader werd deze week achtereenvolgens geconfronteerd met een gillende furie, een jankerige vaatdoek en een opstandige leeuwin. Vooral dat huilen blijf ik vreemd vinden. (Die furie niet, die zit er ook niet zwanger in. J ) En ik blijf de traantjes ontkennen. Zo vroeg je vader: “Zit jij nu te wenen met doctor Who?” en kon ik niet anders dan zeggen: “Maar neen, hoe kom je daar nu bij?” Terwijl ik mijn traantjes wegveegde met mijn fleece dekentje.

Scampi 28 weken

En we hebben week 29 weken gehaald! Ja, ik ben daar ontzettend blij over. Ook al was week 28 nu niet echt doorspekt met goed nieuws.

  • We kregen op maandag te horen dat mijn bloedwaarden behoorlijk gestegen waren. Redelijk veel zelf… en daar waren de tranen natuurlijk weer. Samen met de slapeloze nachten.
  • Die slapeloze nachten die zijn dus zeker aanwezig in trimester drie. Alleen komen ze bij mij door de zorgen en niet door de buik die te veel plek inneemt.
  • Die buik is trouwens nog altijd niet gigantisch aanwezig in vergelijking met dames die evenveel weken zwanger zijn. Er is een buikje, vooral als ik plat lig, maar verder niets te zien.
  • Ook nog altijd geen gigantische gewichtstoenames. Waar ik ontzettend dankbaar voor ben!  (Hoewel dat zou kunnen samenhangen met mijn regelmatige bezoekjes aan de wc. Braken tot het tweede trimester… daar lach ik eens mee!)
  • Waar ik dan weer wel last van heb is het “ik moet naar het toilet. Ik moet nu onmiddellijk naar het toilet! – syndroom. Gelukkig zijn er weinig mensen die een 7 maand zwangere vrouw toegang tot het toilet ontzeggen. En de dames herkennen het probleem, zowel de dame in het reisbureau als de vriendelijke bakkerij bediende van Albert Heijn.
  • Ondertussen werken je papa en je opa er lustig op los. De veranda is geplaatst. Nu enkel nog de afwerking.
  • Zondag genoten we van het zonnetje in onze tuin. Nu ja, genoten. We werkte wat in de tuin, zodat hij een beetje lente klaar is. Doodmoe was ik daarna. Gelukkig vind je papa het dan niet erg dat ik met mijn beentjes omhoog in de zetel ga liggen. Fantastische papa heb jij, kleine man!
  • Je oma en ik gingen trouwens baby-shoppen. Gezien je sowieso vroeger gaat komen dan het originele plan wou ik toch wel graag wat van de kleinste maatjes in je kast hebben hangen. En het onmogelijke gebeurde ook.. ik winkel verdorie liever voor jou, dan voor mezelf!

Scampi 27 weken

Waar het tot vorige week eigenlijk was van “Amaai, we zijn al week….” Is het nu eigenlijk eerder “Gelukkig, weer een week gehaald. Hopelijk mag ik hier volgende week terug een overzichtje schrijven.” Week 28 vanmorgen bedacht ik me opgelucht. En je begrijpt natuurlijk dat week 27 een beetje een rare, emotionele week was. Maar omdat ik geen zin heb om de rest van mijn zwangerschap zielig te zijn en doem te denken. Ik wil toch nog altijd al mijn hoogtepunten opsommen, voor later, voor mezelf nu. En hemeltje, week 27 had een hoop hoogtepunten.

• Laten we maar beginnen met te vertellen hoeveel deugd we hebben gehad aan alle lieve berichtjes, sms’jes en kaartjes. Hier op de blog (En ja, ik print ze af voor onze jongen. Want ik wil graag dat hij later kan lezen, hoeveel lieve mensen meeleefden!) Maar ook mijn geweldige ladies! Mijn collega’s en kennissen die spontaan mailden, belden en kaartjes in de bus kwamen steken.
• Er was de eerste keer aan de monitor en de ontzettend lieve dokter die heel veel informatie gaf en zag dat ik compleet van de kaart was. Dat ik niet moest panikeren als de monitor je hartje soms niet zou kunnen vinden. Dat was compleet normaal, je was nog klein en zou kunnen wegglippen. Je werkte echter perfect mee en bleef het ganse onderzoek mooi onder de doppler liggen.
• Daarna probeerde je me zelf een beetje gerust te stellen denk ik. Want hoewel alle vorige poging tot 3D foto’s compleet mislukt waren en we nu besloot je nu enkele seconden je handjes van voor je gezichtje te doen en ons een blik te gunnen op je prachtige gezichtje. Gevolg… ik die in tranen uitbarsten op de tafel bij de dokter en alleen maar kon snikken hoe mooi mijn zoon wel niet was. (Emo-kip je moeder, niet normaal!)
• Zaterdag vlogen je papa en je opa erin en in de namiddag had je verdorie een kamertje! Een echt kinderkamertje!
• Je oma en ik zaten trouwens ook niet stil. Wij maakte je suikerbonen klaar. Gemoedsrust weet je wel. Als je toch vroeger komt dan is alles er klaar voor. Dan moet ik me geen zorgen meer maken. Je oma is trouwens een expert in het recht plakken van ridderschilden.
• Op zondag kwam diezelfde oma trouwens weer de handen uit de mouwen steken om je kamertje helemaal af te wassen. Daarna hingen we samen al je kleding in de kast en vulde we je commode. Het enige wat ontbreekt om het een echte babykamer te maken, ben jij. Maar blijf nog maar even veilig in mijn buikje. Je hoeft je echt niet te haasten lieve schat!
• Je opa vond het trouwens hoog tijd om papa en mij eens te laten ontspannen na deze stresserende week en trakteerde ons op een etentje. En eerlijk waar, het was een fantastische avond. Gezellig, veel lachen en babbelen en jij die voortdurend zat te stampen.
• Daarna brachten je papa en ik trouwens wat tijd door in je kamertje. Jou kamertje het is een beetje onwezenlijk. Je papa zei het nog: “Daar staan meubeltjes die precies niet bij ons horen. Net of je wandelt een ander huis binnen.” Zo voelt het inderdaad een beetje. En we weten het, iedereen blijft het herhalen, het wordt nog veel vreemder eens jij er bent!

Donderslag bij heldere hemel…

Soms komt iets als een echte donderslag bij een volledig heldere hemel. Zo ook het telefoontje van de gynaecoloog maandagmiddag om 13 uur. Het moet mijn buikgevoel geweest zijn dat me deed opnemen. Normaal neem ik mijn gsm niet op tijdens mijn werkuren, zeker niet als het gesprek van een onbekende nummer kwam.
Maar bij de stem van mijn gynaecoloog wist ik eigenlijk al genoeg. Het was mis…. Goed mis, want ik moest onmiddellijk binnenkomen. Het gesprek ging voor een groot stuk aan mij voorbij en enkel de woorden hartritmestoornissen, overlijden, intensive care bleven hangen.
Halsoverkop dus naar de gynaecoloog om daar te horen dat er bij mij zwangerschapscholestase vastgesteld is. Een aandoening die slechts bij 1 op 300 zwangerschappen voorkomt en waar eigenlijk niet zo heel veel over geweten is hier in België. In principe komt het erop neer dat de galzouten en zuren in zeer hoge mate aanwezig zijn in bloed, waardoor mijn lever ook ontregeld geraakt en onze pruts dus eigenlijk “giftig” bloed binnen krijgt. Het hele gebeuren heeft op mij eigenlijk weinig of geen effect. Behalve de vorming van uitslag en het voordoen van jeuk. Maar heel eerlijk, daar heb ik heel weinig last van.
Onze pruts dat is een heel ander verhaal jammer genoeg. Want mijn bloed zorgt bij hem voor hartritmestoornissen en in het slechtste geval stop zijn hartje gewoon met kloppen.

Ik kreeg onmiddellijk medicatie voorgeschreven die mijn galzouten en zuren zouden moeten stabiliseren in mijn bloed en er werd een hele medische molen opgestart. Vanaf nu wordt ik elke twee dagen aan de monitor verwacht om te controleren of zijn hartje nog klopt en als het nog klopt, of het dan op regelmatige basis is. Tweewekelijks moet ik ook op controle bij een gynaecoloog gespecialiseerd in risico bevallingen.
Verder moet ik elke week bloed laten nemen om te controleren of de medicatie effectief iets uithaalt. Of ze mijn galwaarden inderdaad stabiliseert en voor hoelang ze dat dan concreet doet. Want het wil niet zeggen omdat alles bijvoorbeeld twee weken stabiel blijft, dat het in de derde week een volledig andere situatie kan worden.
Veel meer kunnen we niet doen… buiten afwachten en hopen.

De dokter gaf me de mogelijkheid om de rest van mijn zwangerschap gehospitaliseerd te worden op de intensive care van de materniteit. Maar ze zei me er meteen bij dat dit enkel was voor mijn eigen gemoedsrust. Als zijn hartje stopt met kloppen kunnen ze mij daar niet helpen. Ze zullen het zien gebeuren op de monitor, maar tegenhouden kunnen ze het niet… Ik heb dan zelf besloten niet in te gaan op dit voorstel. Om de komende 10 weken door te brengen op een intensive care unit starend naar het plafond… tja, dat zag ik echt niet zitten. Gezien mijn werkplek vlakbij materniteit is, ging ze ermee akkoord dat ik gewoon verder ging werken en dat we het week per week gingen bekijken.

We gaan dus van week tot week bekijken. Als mijn waarden toch achteruit gaan dan kan er alsnog opgenomen worden en eventueel zelfs ingeleid worden. Maar elke dag dat hij veilig in mijn buik blijft zitten is een dagje gewonnen. Een dagje dat hij groter en sterker wordt… een dagje dat hij meer kans maakt om te overleven als hij geboren zou worden.

Sowieso is beslist dat ik vervroegd ingeleid zal worden. Eind week 36, begin week 37 zal onze zoon geboren worden. Vanaf dan begint de moederkoek namelijk helemaal af te sterven en het vruchtwater te dalen. Dan worden zijn overlevingskansen zo klein, dat we geen risico’s nemen. Maar tot dan wachten we bang af en juichen we telkens we een dag goed zijn doorgekomen.

Scampi week 26

We gaan direct terugblikken naar week 26. Maar ik wil allereerst heel enthousiast zijn over het feit dat je vandaag 27 weken bent. Dat klinkt misschien stom, maar kleine baby’tjes van 27 weken zijn levensvatbaar. 80 tot 90% van de baby’tje overleeft als ze geboren worden in week 27. Wat niet wegneemt dat je verdorie moet blijven zitten. Want 2/3de van die baby’tjes hebben een lichte of zware handicap. Dus je moet nog een tijdje lekker warm bij mama blijven.

  • Er stond deze week weer een bezoekje aan de gynaecoloog op de planning. Je papa mocht deze keer terug mee en hij keek er echt naar uit. Je bent trouwens perfect in orde lieve schat. 1,04 kg en 34 centimeter groot.
  • Je was trouwens weer je hevige zelve. De gynaecoloog kreeg een welgemeende stamp toen ze je goed in beeld probeerde te brengen. Je wordt nogal graag gerust gelaten, zoveel is duidelijk.
  • Misschien kan je proberen om de volgende keer uit je escargot houding te komen? Je ligt namelijk volledig opgerold in mijn buik. Met je voeten net boven je hoofd. 3D echo’s zijn dus uitgesloten. Je verbergt je snoetje veel te graag voor ons.
  • Sowieso wordt het misschien eens tijd om te draaien lieve schat! Het wordt krap daarbinnen in mijn buik.
  • Ik moet bijkomende onderzoeken ondergaan….. mijn galzouten zouden veel te hoog zijn en dat kan ons op termijn in de problemen brengen. Zowel jou als mij…. Ik wacht dus bang de resultaten van het onderzoek af.
  • Je papa en je opa hebben je kamertje trouwens omgetoverd in een prachtige kinderkamer. Ze hebben dit weekend hard geschilderd en volgende week komt dan eindelijk je kamertje.
  • Ik heb van je papa trouwens terug een poetsvrouw gekregen. Alleen daarvoor verdient hij al een stambeeld! Zo gelukkig dat die poetsvrouw mij maakt. Ik kon vrijdagavond gewoon thuiskomen en ons hele huis was spic en span! Waardoor ik zaterdag tijd had om mijn nestdrang volledig te laten gaan en onze keukenkasten uit te laden en terug deftig in te laden.
  • Ik mocht mij trouwens heerlijk laten verwennen bij de kapper. En ja, je moeder heeft haar lang haar ingeruild tegen een uiterst kort coupe’tje. (Waar iedereen trouwens razend enthousiast over is.) Kort en pittig, maar net mama genoeg. Wat is dat toch, dat ik denk dat mama’s kort haar moeten hebben. 🙂
  • Deze week zaten trouwens enkele attributen voor je doopsuiker in de bus. We zijn helemaal verliefd om je naam op die spulletjes te zien staan!

Scampi 25 weken

26 weken zwanger, maar natuurlijk zoals de gewoonte een terugblik op de voorbije week. Week 25…

  • We bestelde je geboortekaartjes en kregen bijna meteen een proefdruk teruggestuurd. En we zijn er helemaal tevreden van. Hopelijk jij later ook.
  • Je kamertje is opeens erg leeg…. Papa en opa hebben echt de handen uit de mouwen gestoken. Deze week gaan de werken trouwens vrolijk verder. Maar het was toch een beetje raar zo een leeg kamertje. Wetende dat we al dat werk voor jou aan het doen zijn.
  • We gingen trouwens je gordijnen bestellen voor je kamertje. Je papa en ik voelde ons een beetje verdwaalt tussen al die gordijn-termen. Je moet verdorie bijna gestudeerd hebben om gordijnen te laten maken. Nu kan het jou waarschijnlijk voor geen meter schelen of je gefronste, vlinderplooi of platte plooi gordijnen hebt.
  • We bestelde trouwens de absolute essentiële dingen van jou geboortelijst. Die dingen die dus zeker in huis moeten zijn als jij met ons mee naar huis komt. Een matrasje, want waar zou je anders slapen? Het kliksysteem voor je maxi cosi, want hoe geraak je anders in de auto? Een verschoningskussen, want je moet natuurlijk wel een schone luier aan.
  • Om maar te zeggen dat je mama en papa belachelijk veel geld uitgaven dit weekend.
  • Verder was het weekend rustig… dankzij een zware galaanval bracht ik zaterdagnamiddag uitgeput met een bloeddruk ergens in de hele lage regionen door op de zetel. Ik maak me steeds zorgen of jij geen last hebt van die aanvallen. Vermits ik dan bijna over de grond kruip van de pijn en enkele keren bijna het bewust zijn verlies. Maar je stampt nog vrolijk rond in mijn buik, dus ik vermoed dat je er niet echt veel last van hebt. Je papa liet ons daarna gelukkig enkele uurtjes rusten op de sofa om terug bij ons positieve te komen.
  • Je vriendje Yoda is trouwens niet meer zo dol op jou. Hij lag dit weekend heerlijk tegen mijn buik te slapen en toen werd jij erg enthousiast over zijn aanwezigheid. Met als gevolg dat het arme beest bijna een hartverlamming had omdat hij opeens hard geschopt werd. Verontwaardigd staarde hij me aan, draaide hij zich boos om en kroop dicht tegen baasje aan. Om de rest van het weekend niet meer lekker bij mij te willen liggen.
  • Een van je peters is trouwens ontzettend hard naar je komst aan het uitkijken. (Allebei je peters trouwens) Maar je jongste peter is echt helemaal into mijn zwangerschap. Zelfs zo erg dat hij je papa aan de telefoon haarfijn kon uitleggen dat ik mijn derde trimester inga en dat hij er nu toch rekening mee moet houden dat ik sneller moe ga worden, dat ik meer en meer rugpijn zal krijgen en dat harde buiken nu kunnen voorkomen. Hij vertelde er ook nog bij dat hij heel erg aftelt naar de bevalling.
  • Net als je grootouders en wij trouwens… wij  nog het hardste van al lieverd. Maar blijf toch nog maar minstens 10 weken zitten! Je hebt het daar goed in je eigen persoonlijke warm waterbad, waar de wereld je nog niet stoort!